تاریخچه

نام لاتین بابونه camomille از کلمات یونانی khamai و malon به معنی گل‌های کوچک با بوی سیب گرفته شده‌است.

درمیان انواع گوناگون بابونه نوع بابونه رومی شهرت بیشتری دارد.

نام علمی این گیاه Chamaemelum nobile است.

دو تن از حکمای یونان باستان «پلینیوس» و «دیوسکورید» در تألیفات خود از بابونه به نام «کاماملون» یاد کرده و خواص درمانی آن را شرح داده اند.

بابونه از گیاهان بومی منطقه مدیترانه بوده ولی منشأ آن را در آسیای صغیر گزارش کرده‌اند.

این گیاه امروزه پراکندگی وسیعی در اروپا، آسیای غربی، آفریقای شمالی آمریکای شمالی و جنوبی و استرالیا پیدا کرده‌است.

مصری ها، رومی ها و یونانیان باستان از گل های بابونه برای درمان آفتابزدگی، تب ها و قولنج استفاده می کردند.

آلمانی ها:

برای توصیف بابونه از عبارتی به نام “alles zutraut” استفاده می کنند که مفهوم این عبارت این است: “بابونه هر دردی را درمان می کند”.

بابونه آلمانی برای مصریان و رومیان باستان یک گیاه شناخته شده بود و آن را به الهه خورشید تقدیم می کردند،

چون بابونه آلمانی را داروی همه دردها می دانستند و از آن به عنوان آرام بخش،تسکین دهنده استفاده می کردند.

بابونه آلمانی از قرن پانزدهم در اروپا به عنوان یک گیاه دارویی استفاده شد.

کشت انبوه بابونه آلمانی از قرن شانزدهم در کشور آلمان آغاز گردید وکشورهای پرتغال و فرانسه نیز از این گیاه جهت درمان بیماری ها استفاده کردند.

در قرون وسطی از این گیاه جهت خوشبو کردن هوا استفاده می کردند و کف اتاق ها را با این گیاه می پو شاندند.

در ایران نیز گونه‌های مختلف جنس ماتریکاریکا در نقاط مختلف کشور رشد می‌کنند.

 این گیاه در مناطق آذربایجان، لرستان، فارس، خوزستان، اطراف تهران و دماوند و استان البرز و همچنین در مناطق وسیعی از چمنزارهای استان چهارمحال و بختیاری می‌روید.

بعضی از گونه‌های دیگر بابونه در نواحی مختلف اروپا می‌روید.

گونه آلمانی
گونه آلمانی
گونه رومی
گونه رومی
گونه‌ها

دو گونهٔ اصلی بابونه که به صورت دم‌کرده استفاده می‌شوند و برایشان خواص دارویی در نظر گرفته می‌شود.

عبارتند از بابونه آلمانی و بابونه رومی. گونه‌های دیگری از گیاهان هم نام بابونه بر خود دارند (نظیر بابونه بهاری و بابونه زرد).

ترکیبات شیمیایی

ترکیبات اصلی گل‌های بابونه ترکیبات پلی فنول هستند.

از جمله آپیژنین، کوئرستین، پاتولتین و لوتئولین.

اجزای اسانسی(روغن‌های اساسی) که از گل‌ها استخراج می‌شوند ترپنوئیدها هستند.

 بابونه به دلیل خاصیت ضداضطراب بالقوه تحت تحقیقات اولیه قرار دارد.

کاپیتول‌ های این گیاه دارای اسانس هستند.

این اسانس در حالت تازه دارای رنگ آبی تیره‌است که مربوط به وجود ماده‌ای به نام آزولن می‌باشد و تدریجاً با تأثیر هوا و نور رنگ آن سبز و قهوه‌ای می‌شود.

این اسانس دارای سزکوئی ترپنهای b و g و همچنین ماتریکارین (Matricarine) می‌باشد.

 گیاهشناسی

بابونه گیاهی است دائمی و کوچک، به ارتفاع تقریباً ۳۰ سانتیمتر، دارای بویی معطر که در چمن زارها و زمین‌های شنی می‌روید.

ریشۀ

بابونه مخروطی شکل و کم و بیش سطحی است.

ریشه در  اواخر دورۀ رویش از انشعاب های فراوانی برخوردار می شود.

ساقه

استوانه ای شکل است.

ارتفاع ساقه متفاوت و بسته به شرایط محل رویش بین 30-80 سانتی متر می باشد.

شرایط اقلیمی نقش عمده ای در رشد، نمو و حتی شکل گل دارد.

چنانچه بابونه در زمین های شور و غیر حاصلخیز بروید گیاهانی بسیار کوتاه(به ارتفاع 5 سانتی متر) با گل های کوچک و ظریف تولید می کند.

بابونه هایی که در این شرایط می رویند سال ها واریته ای جداگانه( به نام سالینا) می دانستند و به علف مناطق شور( علف شور) معروف بود.

پس از انتقال همان گیاه به شرایط اقلیمی مناسب، گیاه به رشد و نمو طبیعی خود دست می یابدکه نشان دهندۀ تأثیر شرایط اقلیمی در رویش بابونه است.

 برگ ها

بسیار منقسم ،باریک، کشیده و نیزه ای شکل یا سوزنی می باشند.

برگ ها صاف و فاقد کرک هستند و به صورت متناوب نسبت به یکدیگر قرار می گیرند.

گل های بابونه در انتهای ساقه های اصلی و فرعی ظاهر می شوند و بصورت گل آذین کاپیتول می باشد، که دو نوع گلچه در گل آذین دیده می شود:

گلچه های زبانه ای به رنگ سفید که از نظر جنسی ماده هستند و گلچه های لوله ای به رنگ زرد که دوجنسی می باشند.

گلچه های لوله ای زرد رنگ است و در اوایل رویش نیم کروی است که با نمو کامل گل ها و باز شدن گلچه های لوله ای کم و بیش مخروطی شکل(کله قندی) می شوند.

گل‌های

مجتمع در یک طبق که به‌طور منفرد در انتهای ساقه گل دهنده در تابستان ظاهر می‌شود.

در هر طبق، گل‌های سفید در اطراف و گل‌های زرد در قسمت وسط قرار دارند.

بابونه گیاهی است یکساله و علفی که سرمای زمستان را به خوبی تحمل می کند.

در مناطق معتدله علف هرز یونجه و ذرت است. بابونه در عرض جغرافیایی 63-64 درجۀ شمالی در سطوح وسیعی می روید.

قطر گل ها متفاوت و بین1 تا 3 سانتی متر است.

گل های بعضی از گونه های جنس آنتمیس شباهت زیادی به گل های بابونه دارند که هنگام برداشت باید کاملاً مورد توجه قرار گیرند.

قسمت میانی این گل ها ( گونه های جنس آنتمیس) قبل و پس از باز شدن به صورت نیمه کروی باقی می مانند( مخروطی شکل نمی شوند).

 میوه

فندقه خاکستری رنگ یا زرد روشن  به طول 1 تا 5/1 میلی متراست.

میوه یک قسمت شامل دانه(بذر) است که 20-25 درصد میوه را تشکیل می دهد.

قسمت دیگر همان گلچۀ لوله ای خشک شده است که 75-80 درصد بقیۀ طول میوه را تشکیل می دهد.

که وزن هزار دانه اش 02/0 تا 03/0 گرم است.

بذرهای بابونه 2-3 سال از قوۀ رویشی مناسبی برخوردارند.

چنانچه بذرهای این گیاه در شرایط مناسب نگهداری شوند 10-15 سال قوۀ رویشی خود را حفظ می کنند.

بذرها 6-8 روز پس از کشت سبز می شوند. رشد اولیه این گیاه کند  است.

اوایل بهار رشد گیاه سریع است و شاخه های متعددی تولید می کنند.

بابونه شامل انواع بابونه اعم از بابونه آلمانی یا بابونه رومی (انگلیسی) است.

گلدهی:

 زمان گلدهی بابونه متفاوت است و به رقم وشرایط اقلیمی محل رویش بستگی دارد.

گیاهان خودرو نسبت به گیاهان کشت شده زودتر به گل می نشینند.

به طوری که در انواع خودرو اولین گلها در اواخر فروردین ظاهر می شوند.

در انواع کشت شده گلدهی با تأخیر همراه است و اولین گل ها اردیبهشت پدیدار می شوند. تمام گلها در مدت 10-16 روز ظاهر می شوند.

محل رویش و پراکندگی گیاه

بابونه آلمانی بومی مناطق معتدل مدیترانه و آسیای صغیرمی باشد.

در شمال و جنوب آمریکا وهمچنین در نقاط مختلف اروپا و استرالیا می روید.

این گیاه در چمنزارها و اراضی شنی می روید.

 این گونه در ایران در شمال غربی اندیمشک، اطراف خرم آباد، اطراف شیراز و تهران به صورت خودرو یافت می شود.

کشورهای عمده تولید کننده این گیاه عبارتند از:

مجارستان، روسیه، آرژانتین، آلمان، چک، اسلواک، فنلاند، مصر و اخیراً هندوستان.

نیازهای اکولوژیکی

اگرچه بابونه در کشت پائیزه قادر است سرمای زمستان را تحمل کند ولی برای گلدهی نیازی به گذراندن سرما(بهاره شدن) ندارد،

بطوری که در کشت بهاره گیاهان نیز به گل می روند. بذر بابونه در دمای 6-7 درجۀ سانتی گراد جوانه می زند.

ولی درجه حرارت مطلوب برای جوانه زنی بین 20-25 درجه سانتی گراد می باشد.

رشد و نمو بابونه در دمای روزانه بین 19-21 درجۀ سانتی گراد به خوبی انجام می گیرد.

ولی بیشترین مقدار اسانس در درجه حرارت بین 20-25 درجه در گل ها ساخته و ذخیره می شود.

بابونه به سرما حساس نیست ولی چنانچه در بهار در مرحله گلدهی با سرما مواجه شود تأثیر سویی بر عملکرد گل خواهد داشت.

نکته

بذر بابونه برای رویش احتیاج به نور دارد.

این گیاه نیز در طول رویش به نور کافی نیاز دارد.

به طوری که بابونه از مرحلۀ تشکیل غنچه تا کامل شدن گل ها به مقادیر زیادی نور محتاج است.

گیاهانی که در سایه کاشته می شوند مقادیر بسیار کم اسانس و کامازولن خواهند داشت.

تحقیقات نشان می دهد که نور سبب افزایش اسانس و کامازولن می شود.

بابونه قادر به تحمل خشکی است ولی در مرحلۀ رویش بذر و همچنین در مرحلۀ تشکیل ساقه به مقادیر مناسبی آب نیاز دارد.

تحقیقات نشان می دهد که آبیاری گیاهان در مرحلۀ پنجه زنی، عملکرد گل را به طور قابل توجهی افزایش می دهد.

بابونه گیاهی شورپسند(هالوفیت) است، اگر این گیاه در مناطق شور کشت شود ریشه قادر است 10 میلی گرم نمک در هر گرم ریشه ذخیره نماید.

کشت بابونه در مناطق شور سبب کاهش عملکرد گل در مقایسه با گیاهان کشت شده در زمین های غیر شور می شود.

بابونه در هر نوع خاکی می روید، ولی خاک های سبک شنی همراه با مقادیر فراوان ترکیبات آهکی خاک های بسیار مناسبی برای کشت بابونه است.

PH خاک برای بابونه بین 8/4 -8 مناسب است.

تحقیقات نشان داده که بابونه را می توان در خاک های قلیایی با PH 9-2/9 نیز کشت کرد.

عناصر غذایی

بابونه در طول رویش به خاک خاص و مواد و عناصر غذایی فراوان نیاز ندارد.

آن را در هر خاکی حتی خاک های غیر حاصلخیز و تهی از مواد و عناصر غذایی می توان کشت کرد.

اگرچه با کشت بابونه در خاک های غیر حاصلخیز می توان به مقدار قابل توجهی گل دست یافت ولی کشت این گیاه در خاک های حاصلخیز به طور عمده ای سبب افزایش عملکرد گل می شود.

تحقیقات نشان می دهد که برای تولید هر 1000 کیلوگرم گل و 3000 کیلوگرم پیکر رویشی،

گیاهان 85 کیلوگرم اکسید پتاس، 53 کیلوگرم ازت و 21 کیلوگرم اکسید فسفر از خاک جذب می نمایند.

نکته:

چنانچه بابونه در خاک های سنگین رسی یا نیمه رسی کشت شود تا یک سال به افزودن کودهای حیوانی یا شیمیایی نیازی نخواهد بود.

در چنین شرایطی عملکرد گل مناسب است.

ولی، از سال های دوم به بعد باید به کوددهی زمین اقدام نمود.

افزودن 20-30 کیلوگرم در هکتار ازت و 20-30 کیلوگرم در هکتار اکسید فسفر به خاک های تهی از مواد و عناصر غذایی نتایج مطلوبی در افزایش عملکرد گل خواهد داشت.

چنانچه خاک از پتاس تهی باشد توصیه می شود با توجه به کمبود این عنصر مقادیر مناسبی اکسید پتاس به خاک اضافه شود.

افزودن مقادیر مناسب مواد و عناصر غذایی به خاک های شنی نقش عمده ای در افزایش عملکرد گل دارد.

افزودن 40-60 کیلوگرم در هکتار اکسید فسفر قبل از کاشت به خاک هایی با PH خنثی و غیر حاصلخیز سبب افزایش عملکرد گل می شود.

افزودن  30-40 کیلوگرم در هکتار ازت در فصل بهار به صورت سرک نتایج مطلوبی افزایش عملکرد گل دارد.

چنانچه بابونه به صورت یک کشته تکثیر شود سه سال بعد از کشت مواد غذایی موجود در خاک کاهش می یابد.

از این رو مقادیر مورد نیاز مواد غذایی به خصوص پتاسیم و فسفر به خاک ضرورت دارد.

کشت پائیزه

افزودن مقادیر مناسبی ازت در فصل پائیز نقش عمده ای در رویش برگهای طوقه ای (پنجه زنی) دارد.

در تکثیر یک کشته از سال دوم قبل از رویش گیاه،

افزودن 60-70 کیلوگرم در هکتار اکسید فسفر،

50-70 کیلوگرم در هکتار اکسید پتاس

10-20 کیلوگرم در هکتار ازت نقش عمده ای در افزایش عملکرد گل و اسانس دارد.

در فصل بهار افزودن 40-60 کیلوگرم در هکتار ازت به زمین هایی که بابونه کشت می شود ضروری است.

بابونه اگرچه سرمای زمستان را تحمل می کند، ولی سرمازدگی در فصل بهار (فروردین – اردیبهشت) صدمه های زیادی به محصول وارد می کند.

گیاهانی که در فصل بهار دچار سرمازدگی می شوند نه تنها برگ هایشان زرد و رشد گیاه متوقف می شود بلکه عملکرد محصول گل به طور چشمگیری کاهش می یابد.

در چنین مواقعی افزودن 30-40 کیلوگرم در هکتار ازت در اواخر اردیبهشت نقش موثری در کاهش خسارت دارد.

کاشت

زمان مناسب برای کشت پائیزه نیمه دوم شهریور و برای کشت بهاره نیمۀ دوم اسفند است.

زمان کاشت نقش عمده ای در عملکرد گل بابونه دارد.

در کشت پائیزه و بهاره بذرها در ردیف هایی به فاصلۀ 12-15 سانتی متر در زمین اصلی کشت می شوند.

در سال اول کاشت برای هر هکتار زمین به 3-5/4 کیلوگرم بذر با کیفیت مطلوب نیاز است.

چنانچه بابونه به صورت یک کشته تکثیر شود از سال دوم به بعد باید از مقادیر کمتری بذر استفاده کرد.

زیرا پس از برداشت گل بر اثر ریزش بذرها و رویش آنها باید به کاشت بذرها در نقاطی اقدام نمود که گیاهان تراکم کمتری دارند.

در کشت غیر مستقیم اواخر مهر زمان مناسبی برای کشت بذر در خزانۀ هوای آزاد است.

نشاها 4-6 هفته بعد (اواخر آبان تا اوایل آذر) آمادۀ انتقال به زمین اصلی می شوند.

فضای 30-40 سانتی متر مربع برای هر بوته در زمین اصلی سبب تولید حداکثر مقدار محصول گل و اسانس می شود.

در کشت غیر مستقیم برای هر هکتار زمین به5/0-8/0 کیلوگرم بذر نیاز می باشد.

روش کاشت

کشت بابونه توسط بذر انجام می گیرد.

در کشت مستقیم اعم از کشت بهاره یا پائیزه پس از آبیاری زمین به کاشت ردیفی بابونه اقدام می شود.

از آنجا که نور نقش عمده ای در جوانه زنی بذر دارد بذرها را باید به صورت سطحی در زمین کشت کرد.

پس از کاشت غلتک مناسبی باید زده شود و از به کار بردن وسایلی که سبب به هم خوردن نظم ردیفها و پراکنده شدن بذرهای کشت شده شود باید پرهیز کرد.

در بعضی کشورها تکثیر بابونه به صورت یک کشته صورت می گیرد.

این روش از آن جهت مناسب است که بذرها پس از رسیدن ریزش کرده و با بارندگی های پائیز سبز می شوند.

در تکثیر یک کشته، قسمت هایی از زمین که گیاهان تراکم کمتری دارند باید کشت شود.

در کشت غیرمستقیم در زمان مناسب بذرها را در خزانه ای که بستر آن به همین منظور آماده شده باید کشت کرد.

پس از کاشت سطحی بذر، به منظور ایجاد تراکم در بستر سطحی خاک غلتک مناسبی باید زده شود.

در زمان مناسب نشاها را به زمین اصلی منتقل و زمین را بلافاصله آبیاری می کنند.

از آنجا که کشت بابونه هزینۀ زیادی را صرف می کند از این روش فقط در موارد ضروری استفاده می شود.

تناوب کاشت

بابونه را باید با گیاهانی به تناوب کشت کرد که زود برداشت شود و زمان کافی برای آماده سازی زمین در ماه های مرداد- شهریور وجود داشته باشد.

تناوب کشت بابونه با گیاهانی مناسب است که سبب گسترش علف های هرز نشوند( مانند لوبیا ، خردل و نخود و…)

تناوب کاشت بابونه با گیاهانی که بذرهای آنها به سهولت ریزش می کنند ( مانند غلات و اکثر گیاهان تیرۀ چتریان) مناسب نیست،

زیرا ریزش بذرهای این گیاهان سبب گسترش علف های هرز می شوند.

چون بابونه به علف کش های با مادۀ مؤثره تریازین حساس است لذا تناوب کاشت با گیاهانی مانند شوید ، گشنیز، زیرۀ سیاه و… که به علف کش مذکور مقاوم هستند مناسب نیست.

بابونه را می توان به صورت یک کشته( چند سال در یک زمین) کشت کرد.

در این مورد 10 و یا حتی 100 سال می توان به کشت بابونه در یک زمین اقدام نمود.

بعضی از کشورها مانند روسیه یا آلمان به مدت پنج سال اقدام به کشت این گیاه در یک زمین می کنند.

کیفیت زمین و نوع علف های هرز نقش  عمده ای در تعیین  مدت زمان کاشت در یک زمین دارد.

در صورتی که از روش یک کشته برای کاشت بابونه استفاده شود هر دو تا سه سال یا هر چهار تا پنج سال (بستگی به کیفیت خاک دارد) باید به مبارزه با علف های هرز زمین موردنظر پرداخت.

از آن جا که چهار تا پنج سال پس از کاشت بابونه در یک منطقه،

ممکن است علف های هرز آن منطقه به علف کشهای مورد استفاده مقاوم گردند،

توصیه می شود که پس از این مدت بابونه را در مکان دیگری کشت کرد.

آماده سازی زمین

پس از برداشت گیاهان قبل( گیاهانی که با بابونه به تناوب کشت می شوند) باید زمین را برای کشت بابونه آماده کرد.

انجام شخم در زمین هایی که بابونه کشت می شود مناسب نیست مگر در مواقع ضروری.

پس از شکستن سله ها و خرد کردن کلوخه ها و تسطیح زمین، بستر را برای کاشت بذر آماده می کنند.

آبیاری

آبیاری منظم(بابونه کمی خشکی دوست است)

نور فراوان و مبارزه با علف های هرز در ابتدای رشد گیاهچه ها(این گیاه رشد بطئی دارد)، نقش مهمی در افزایش عملکرد گل دارد.

برای مبارزه با علف های هرز بابونه از علف کش مالوران به مقدار 3-4 کیلوگرم در هکتار به صورت محلول پاشی می توان استفاده کرد.

زمان مناسب برای استفاده از این علف کش اواسط فروردین ماه است.

این علف کش تأثیر سویی بر گیاه بابونه ندارد و می توان تا مرحلۀ دو تا سه برگی از آن استفاده نمود.

تا قبل از به ساقه رفتن بابونه از علف کش سیس 67 پروپ به مقدار 8/1-2 کیلوگرم در هکتار می توان استفاده کرد.

تا قبل از به گل رفتن بابونه می توان از علف کش آفالون به مقدار 3-4 کیلوگرم در هکتار استفاده کرد.

اگرچه استفاده از این علف کش برای بابونه مضر نیست ولی گلدهی را به تأخیر می اندازد.

در تکثیر یک کشته چنانچه علف های هرز به علف کش های مذکور مقاوم شده باشند .

می توان از علف کش فوسیلاد به مقدار 2/1-2 لیتر در هکتار به صورت محلول پاشی استفاده نمود.

برای تسریع در رشد و نمو و افزایش عملکرد گل توصیه می شود از علف کش و محلول های غذایی ( مانند محلول 4/0 درصد واکسال) به صورت مخلوط استفاده کرد.

پس از اولین برداشت گل، کاربرد محلولهای غذایی در تشکیل مجدد گل بسیار مؤثر است.

اگرچه بابونه کم و بیش به کم آبی مقاوم است ولی در مواقعی که هوا برای مدتی خشک باشد و بارندگی کافی نباشد باید به آبیاری گیاهان اقدام نمود.

برداشت

برداشت بابونه کمی مشکل است چون در فصل برداشت،

گل ها به صورت غیرهمزمان می رسند و بوته ها هم دائما گل می دهند و هر چند روز یکبار بایستی برداشت صورت گیرد.

هنگام برداشت، گل ها بـه همراه 5 سانتیمتر از دمگل برداشـت می شوند.

برداشت گل به همراه مقدار بیشتری دمگل سبب کاهش کیفیت اسانس می شود.

برداشت به موقع گل ها بسیار مهم است و نقش مهمی در کیفیت و کمیت اسانس دارد.

اگر گل ها زودتر یا دیرتر از موعد مقرّر برداشت شوند در کاهش کیفیت مواد مؤثره نقش مؤثری دارند.

اسانس از بدو تشکیل غنچه در گل ها تشکیل می شود.

و تا باز شدن گل ها به تدریج بر مقدار آن اضافه می شود.

گل ها هنگامی که کاملاً باز می شوند( گلچه های سفید رنگ زبانه ای به صورت افقی قرار می گیرند) از بیشترین مقدار اسانس برخوردارند.

پس از این مرحله از مقدار اسانس و کامازولن به تدریج کاسته می شود.

3 تا 4 بار در سال گل ها را می توان برداشت کرد.

نکته:

مقدار اسانس گل ها در ساعات مختلف شبانه روز متفاوت است.

ظهر هنگام تابش آفتاب، گل ها از بیشترین مقدار اسانس برخوردارند.

برداشت گل ها در روزهای ابری و سرد مناسب نیست و در این شرایط ازمقدار اسانس و کامازولن آن کاسته می شود.

برداشت گل ها توسط کارگر هزینۀ زیادی دربر دارد و تنها در سطوح کوچک کشت می توان با کارگر محصول را برداشت نمود.

ولی در سطوح وسیع کشت، برداشت تنها با ماشین های برداشت گل بابونه صورت می گیرد.

گل هایی که با دست برداشت می شوند در مقایسه با گل های برداشت شده با ماشین کیفیت مناسب تری دارند.

گل ها را پس از برداشت بلافاصله باید خشک کرد.

تأخیر در خشک کردن گل ها سبب تغییر رنگ و کاهش کیفیت و کمیّت اسانس آنها می شود.

چنانچه پس از برداشت گل امکان خشک کردن آنها نباشد،

یا اگر وسیله برای انتقال آنها به کارخانه برای خشک کردن موجود نباشد،

آنها را حتی برای مدت کوتاهی نباید نگهداری کرد.

در این شرایط گل ها باید در سایه پهن نمود تا از رطوبت آنها کاسته شود.

هرچند می توان آنها را در هوای آزاد خشک کرد ولی استفاده از خشک کن های الکتریکی برای خشک کردن آنها نتایج مطلوبی را به همراه دارد.

گل های خشک شده توسط خشک کن های الکتریکی از رنگ مطلوب تری برخوردار می شوند.

درجه حرارت مناسب برای خشک کردن گل ها با استفاده از خشک کن های الکتریکی 35-60 درجۀ  سانتی گراد است.

پس از خشک شدن گل ها باید آنها را از ساقه و سایر اندام های نامناسب پاک کرد.

عملکرد گل به شدت به شرایط اقلیمی محل رویش، روش کشت و روش برداشت گل بستگی دارد.

عملکرد گل بابونۀ تازه 5/0 – 2 تن در هکتار است که پس از خشک شدن، 1/0-4/0 تن گل خشک به دست می آید.

  جمع آوری بذر

زمان مناسب برای برداشت بذر هنگامی است که گلچه های زبانه ای از حالت افقی خارج شده و به صورت عمودی (به طرف پائین) درآیند.

در این مرحله رنگ گلچه های لوله ای قهوه ای تیره می شود.

جمع آوری بذر زودتر از زمان مذکور مناسب نیست زیرا قوۀ رویشی بذرها به شدت کاهش می یابد.

چنانچه بذرها با تأخیر برداشت شوند عملکرد بذر به شدت کاهش می یابد.

زیرا، با کوچکترین ضربه یا وزش باد بذرها به اطراف پراکنده می شوند.

پس از برداشت بذر، آنها را باید تمییز و در محل مناسبی نگهداری نمود.

مقدار عملکرد بذر 30-150 کیلوگرم در هکتاراست.

زمان بهره برداری

بهترین زمان بهره برداری از بابونه زمانی است که گل ها کاملاً باز شده باشند.

اسانس های گیاه

مقدار اسانس گل ها متفاوت است و به شرایط اقلیمی محل رویش گیاه بستگی دارد و بین 4/0-5/1 درصد است.

12-20 درصد اسانس را کامازولن(نقش مؤثری در معالجۀ تورم دارد) تشکیل می دهد.

کامازولن یک سزکویی ترپن است که از مادۀپیش ساز ” پروکامازولن ” (ماتریسین) تحت تأثیر حرارت به وجود می آید.

از ترکیب های مهم دیگر اسانس بابونه می توان از بیزابلول ، اکسید بیزابلول و فارنزن نام برد.

فلاونوئیدها از دیگر ترکیبات گل بابونه هستند. مهمترین این فلاونوئیدها عبارتند از:

آپی جنین، آپی جنین-7- گلی کوزید، لوتئولین.

ویتامین ث، کومارین ها ، مواد موسیلاژی و ترکیبات پکتینی نیز از ترکیبات دیگر گل بابونه هستند.

محصولات

  • قطره بابونه
  • چای کیسه ای بابونه
  • از اجزا قطره پروستاتان
  • محلول خوراکی رها
  • پودر شیرینوش
  • پودر کارامین
  • محلول کامی سل
  • کرم کامیل
  • محلول کامیلان
  • قطره گاسترولان

خواص درمانی

  • مسکن و آرامبخش
  • التیام دهنده قوی زخم ها
  • ضدنفخ و ضد اسپاسم دستگاه گوارش
  • افزایش دهنده گلبول های سفید خون (تقویت سیستم دفاعی بدن)
  • ضد آلرژی و آرام کننده ی گرفتگی های عادات ماهیانه
  •  اثر مرطوب کنندگی و لطیف کنندگی

تحریک ناشی از سرماخوردگی ها، زخم های دیرخوب شونده، دمل (آبسه ها)، ورم لثه هاپسوریازیس، اگزما، ناراحتی های کودکان مانند آبله مرغان، سوختگی در اثر کهنة بچه ها و قولنج در زمره دلایل متعارف مصرف چای بابونه، شستشو با آن یا انواع تنتورهای این گیاه محسوب می شود.

بابونه معمولاً موقعی مورد مصرف قرار می گیرد که عارضه آشکار شده باشد.

  • درمان قولنج
  • زخم
  • درد معده
  • سوزش سردل و گاز
  • غرغره کردن و شستشوی زخم های دهان یا بیماری لثه ها
  • برای تسکین ریه ها به هنگام سرما یا درمان سرفه
  • برای تسکین درد بواسیر
  • بریدگی ها
  • اگزما
  • گزش حشرات
مصرف کرم یا پماد بابونه به عنوان داروی موضعی روی پوست می تواند در کاهش علایمی نظیر:

پسوریازیس، اگزما یا سوختگی های پرتو درمانی سرطان مفید واقع شود.

پماد بابونه در ترمیم زخم هایی که بهبود آنها مستلزم مدت زمان طولانی است، مؤثر واقع می شود.

می توانید گل های بابونه خیس خورده یا تنتورهای این گیاه (محلول های تهیه شده از گیاه مزبور، الکل و آب) را در داخل وان حمام بریزید و سپس در آن فرو روید.

این کار به درمان یک سری از بیماری های پوست از جمله بواسیر کمک می کند.

برای درمان سرماخوردگی، بخور چای بابونه را که در داخل یک کتری ریخته یا چندین قطره از روغن بابونه را که در آب جوش ریخته شده است، استنشاق کنید.

از نظر خواص درمانی بابونه آلمانی تسکین دهنده سیستم عصبی، ضد تشنج، تب بر قوی، ضدالتهاب، ضد عفونی کننده و هضم کننده قوی است.

بابونه آلمانی در درمان سوء هاضمه، رفع سردرد، دردهای روماتیسمی، خرد کردن سنگ مثانه به کارمی رود.

 این گیاه تقویت کننده مغز، است.

میزان ترشح شیر مادران شیرده را افزایش می دهد. درمان کننده سردرد و میگرن است.

بابونه آلمانی یک گیاه قوی در خرد کردن سنگ مثانه و دفع آن است.

برای رفع درد چشم، بابونه رومی را در سرکه ریخته و آنرا مصرف می کنند.

به منظور تسکین دردهای عضلانی چای بابونه آلمانی نوشیده می شود.

بابونه آلمانی یک داروی قوی در درمان بی اشتهایی و کم خونی است.

این گیاه ضد التهاب، ضد تشنج، ضد نفخ، و تب بر است.

ازاسانس گل بابونه جهت حفاظت پوست و به عنوان ماده ای موثر در رویش مو استفاده می شود.

ترکیبات موجود در روغن بابونه آلمانی از پیشرفت ورم جلوگیری می کند و برای رفع  بی خوابی موثر است.

از بابونه آلمانی جهت رفع استرس و سردردهای عصبی استفاده می شود.

ارسال پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد. فیلدهای مورد نیاز با * مشخص شده اند.پر کردن این فیلد ضروری است *