بیماری ها

بیماری سیرو پیاز

بیماری سیرو پیاز

بیماری سیر، بیماری خاکستری پیاز ابتدا توسط Sorauer در آلمان تشریح شده.

در ایران منوچهری و شیرزادی وجود آن را در سال 1338 از کرج گزارش کرده‌اند.

این بیماری یکی از خطرناک‌ترین بیماری های پیاز می‌باشد که در اکثر نقاط جهان،

چه در مزرعه و یا در موقع برداشت و حمل و نقل ، و چه در انبار به پیاز و سیر حمله کرده و خسارت می‌رساند.

ارقام مختلف پیاز سفید در مقابل این بیماری حساسیت زیادی داشته و بخصوص در انبار خسارت زیادی به آن وارد می‌شود.

ولی ارقام زرد کمتر از ارقام سفید ، و پیازهای قرمز بندرت از این بیماری خسارت می‌بینند.

غالبا اتفاق می‌افتد که یک هفته پس از حمل پیاز به انبار،

آلودگی شروع و صد در صد آنها با ایجاد بویی نامطبوع پوسیده می‌شوند.

این بیماری در تمام مناطق دنیا وجود دارد و مخصوصا در انبار خسارت شدیدی به پیاز وارد می‌آورد.

غالبا در فصل بهار اگر هوا گرم و مرطوب باشد،

بوته‌های پیاز و سیر در مزرعه از ناحیه طوقه پوسیدگی پیدا کرده و پس از چند روز زرد شده و از بین می‌روند.

بیماری سیرو پیاز

Botrytis alliimunn

قارچ عامل بیماری به نام Botrytis alliimunn دارای رشته‌های میسلیومی دیواره‌دار قطور استوانه‌ای شکل می‌باشد.

کنیدیورها خوشه‌ای شکل و شاخه‌شاخه و به رنگ زیتونی هستند.

کنیدی‌ها تک حجره‌ای بوده و دارای غشاء نازک و ظریفی می‌باشند و اندازه آنها 16 – 6 میکرومتر است.

عامل بیماری در مرحله جنسی آسکوسپور درون آسک در آپوتسیوم روی اسکلروتیوم تولید می‌نماید.

بیماری سیرو پیاز

علائم بیماری

شروع این بیماری بیشتر از ناحیه طوقه می‌باشد و بندرت در سایر قسمت های پیاز دیده شده است،

مگر اینکه قسمتی از پیاز قبلا زخمی شده باشد که در این صورت قارچ از محل زخم وارد شده و باعث آلودگی می‌شود.

بافت های آلوده به نظر فرورفته بوده و بیماری بتدریج به قسمت های سالم پیشروی می‌نماید.

در برش پیازهای پوسیده و در قسمتی که بیماری پیشرفته باشد،

بافت مورد حمله خیس خورده به نظر می‌رسد و چندی بعد در قسمت آلوده و فرو رفته یک طبقه نمدی خاکستری رنگ که اجتماعی از میسلیوم‌های قارچی می‌باشد تشکیل می‌شود.

در صورت وجود رطوبت کافی توده خاکستری رنگ گردآلودی که دارای منظره دان‌دان می‌باشد، تشکیل می‌شود.

نکته

در ضمن ، توده قارچی به قسمت های داخلی هم نفوذ کرده و به سرعت تمام غده پیاز را فرا می‌گیرد.

در سطح توده خاکستری مایل به سیاه کنیدیدورها و کنیدی‌های قارچ ظاهر می‌شود.

اسپورهای قارچ بعد از رسیدن آزاد شده و توسط جریان هوا به اطراف پراکنده می‌شوند.

و این اسپورها می‌توانند تا چند روز زنده بمانند و اگر در شرایط مناسب رطوبتی و حرارتی قرار گیرند،

پس از 7 تا 8 ساعت جوانه زده و از آن رشته میسلیومی خارج می‌شود که آلودگی جدید را بوجود می‌آورد و این دوره مرتبا ادامه پیدا می‌کند.

پیازهایی که بطور کامل به قارچ آلوده شده باشند،

به صورت پیچیده و مومیایی درآمده و در غالب اوقات قسمت های سیاه مایل به خاکستری که همان سختینه یا اسکلروت‌های قارچ می‌باشند به اندازه‌های مختلف و به ابعاد 0.5 تا 1 سانتیمتر دیده می‌شود.

این اسکلروت‌ها معمولا در شرایط نامساعد حرارتی بوجود آمده و در مواقعی که درجه حرارت پایین‌تر از صفر باشد.

رشته‌های میسلیومی تولید کنیدیفر و کنیدی نکرده و تشکیل اسکلروت را می‌دهند.

دیواره‌های خارجی اسکلروت کم‌کم تیره‌تر شده و داخل آن از رشته‌های میسلیومی قطوری که مملو از مواد غذایی می‌باشند تشکیل می‌شود.

img/daneshnameh_up/1/1e/botrytisallium3.JPG

زیست شناسی

اسکلروت‌ها اندام مقاوم قارچ را تشکیل می‌دهند و شرایط نامساعد محیطی را به خوبی تحمل می‌کنند.

اگر اسکلروت‌ها را در جای مرطوب کشت دهند،

پس از مدتی تولید کنیدی و کنیدی می‌کند و در موارد خیلی استثنایی ایجاد پزیز و آسک و پارافیز کرده که در داخل آسک ها آسکوسپور قرار دارند.

در طبیعت در حرارت 22 تا 25 درجه سانتیگراد از اسکلروت‌ها اسپورهایی بوجود می‌آید که در فضا منتشر می‌شوند.

اسپورها قادر به آلوده نمودن بافت های سالم پیاز نبوده و فقط بافت های زخمی شده و یا له شده را مورد حمله قرار می‌دهند

از این راه به قسمت های سالم پیاز سرایت می‌کنند.

حرارت های بالا و رطوبت توام با آن باعث توسعه بیماری و شدت حمله آن می‌شود.

شروع بیماری از مزرعه بوده و سیکل بیماری در انبار ادامه پیدا می‌کند،

بنابراین بهترین راه مبارزه با بیماری، جلوگیری از آلوده شدن پیازها در مزرعه می‌باشد.

مبارزه

پیازهای سفید رنگ که بافت آبدار دارند در مقابل بیماری حساس‌تر از پیازهای قرمز و زرد می‌باشد.

  • مبارزه فیزیکی بهترین راه جلوگیری از بیماری است.

بدین منظور باید پیازها را پس از برداشت و قبل از انبار نمودن آنها را تا مدتی در محل خشک نگهداری نمود تا مقداری از رطوبت سطحی آن گرفته شود.

بدین منظور در نقاطی که فصل برداشت مصادف با بارندگی نباشد،

مانند کرج پیازها را پس از خارج کردن از خاک در همان مزرعه بدون قطع برگ ها به مدت 2 تا 3 هفته در روی زمین پهن می‌کنند به طریقی که پیازها روی هم انباشته نشوند.

ولی در نقاط مرطوب باید حتما آنها را زیر سرپناهی که در آنجا جریان هوا بخوبی برقرار باشد خشک نمود.

  • در نقاطی که به علت وجود شرایط مناسب بیماری همه ساله بروز می‌کند،

از کشت پیاز سفید که به این بیماری حساس می‌باشد خودداری شده بجای آن پیاز قرمز بکارند.

نکته
  • دقت شود که پس از برداشت و قبل از خشک نمودن پیازها نباید برگ ها را قطع نمود،

در غیر اینصورت به علت زخمی شدن پیاز راه نفوذ مناسبی برای ورود قارچ به داخل پیاز بوجود می‌آید،

ولی اگر پیازها را پس از برداشت به مدت 2 تا 3 هفته در محل خشکی پهن کنند،

خود به خود پس از مدتی برگها در اثر خشک شدن و چروک خوردن بدون آنکه زخمی بوجود آید می‌افتند.

سپس این نوع پیازها را به انبار منتقل می‌کنند.

  • انباری که برای نگهداری پیاز مورد استفاده قرار می‌گیرد بایستی خنک (حدود 4 درجه سانتیگراد) و خشک باشد،

بایستی قبل از قرار دادن پیازها در آنجا آن را ضدعفونی نمود بدین منظور می‌توان به ازاء هر متر مکعب انبار،

مقدار 20 سی‌سی فرمالین تجارتی مصرف نمود.

  • هرگاه پیازها را قبل از انبار کردن مدت 24 ساعت در محیط سربسته‌ای که در هر متر مکعب آن 20 سانتیمتر مکعب فرمل تجارتی تبخیر شده است قرار دهیم،

در اثر وجود بخار فرمل، اسپورهای قارچ که در مزرعه روی پیاز قرار گرفته‌اند کشته خواهد شد،

و از این راه به سالم ماندن پیاز در انبار اطمینان حاصل می‌شود.

بخار فرمل جذب پیاز نمی‌شود و برای مصرف کننده زیانی ندارد.

ریشه سرخی (pink root):

عامل بیماری قارچی خاکزی به نام Phoma terrestris است.

از علائم بیماری عدم رشد بوته و کاهش تعداد برگهای پیاز است.

در این حالت پیاز آلوده عمدتا ریشه زایی نموده، ریشه ها صورتی و بعد از مدتی قرمز و قهوه ای می شوند.

برگ ها از نوک به تدریج سفید، زرد و قهوه ای شده و در نهایت از بین می روند.

پیاز تولیدی کوچک است و شکل بازارپسندی ندارد.

جهت مبارزه با این بیماری از روش ضدعفونی خاک و تناوب طولانی مدت میتوان استفاده نمود.

همچنین استفاده از قارچ کش لاماردور نتایج رضایت بخشی در سرکوبی بیماری داشته است.

پوسیدگی ریشه و طبق:

عامل بیماری در درجه نخست قارچ  Fusarium oxysporum  f.sp cepae است و پس از آن F. solani  اهمیت دارد.

علائم بیماری به صورت زردی نوک برگها در بهار است که این زردی توسعه یافته و به سمت پایین پیشروی می کند.

و زمانیکه سوخ های پیاز به درشتی فندق می شوند،

در مزرعه بوته میری به صورت لکه ای و یا گسترده مشاهده می شود.

ریشه های گیاه بیمار قهوه ای یا خشکیده شده و به رنگ صورتی یا بنفش نمایان می شوند و از بین می روند.

در این بیماری قهوه ای شدن و پوسیدگی در ناحیه طبق قابل تشخیص است.

روش های کنترل شامل جلوگیری از کوددهی زیاد، کنترل حشرات به منظور جلوگیری از ایجاد زخم، دقت در هنگام برداشت و انبار کردن در شرایط مناسب،

مبارزه بیولوژیک با باکتری Burkholderia cepacia  و مبارزه شیمیایی با قارچ کش لاماردور است.

آنتراکنوز پیاز (Onion Anthracnose)

عامل بیماری قارچ Colletotrichum circinans است.

علائم بيماري به صورت لکه هاي سياه رنگ به شکل دواير متحدالمرکز روي پوست پیاز و قسمت های هوایی آن ديده مي شود.

اين لکه ها باعث کاهش بازار پسندي محصول مي شود.

جهت کنترل این بیماری از تناوب، برداشت سریع محصول قبل از آلودگی،

ایجاد شرایط نگهداری مناسب در انبار وکشت پیاز رنگی

(زیرا مشخص شده پیاز رنگی به علت دارا بودن موادی مانند Protocatchoicacid Catechol به این قارچ مبتلا نمی شود) به جای پیاز سفید، استفاده می شود.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا