بیماری ها

بیماری های یونجه1

بیماری های یونجه

بیماری جارویی یونجه یا فایتوپلاسمایی (Witches Broom of Alfalfa)

بیماری جارویی یا فایتوپلاسمایی یونجه از مناطق:
فارس، كرمان، سیستان و بلوچستان، یزد، بوشهر و اصفهان گزارش شده است.
این بیماری بیشتر در مناطق گرم جنوب كشور گسترش دارد.
و آسیب و زیان آن در بسیاری از موارد بیش از 80% برآورد می شود.
و گاهی موجب می شود در یونجه زارهای یزد بیشینه تنها تا 2 چین یونجه قابل برداشت باشد.
كوتولگی شدید، جارویی شدن بوته ها كه در اثر پیدایش شمار زیادی ساقه های كوتاه و باریك از محل طوقه به وجود می آید،
رشد جوانه های جانبی ساقه، كوچك ماندن، گرد شدن و چروكیدگی برگچه ها، زردی بوته و تغییرات ناهنجار در گل ها كه شامل:
سبز شدن گلبرگ ها، برگ سانی شدن گل ها (فیلودی Phyllody) و ناباروری كه در نهایت مرگ بوته ها را همراه دارد،
از جمله نشانه های این بیماری می باشد.
در مواردی كه گلدهی پس از آلودگی بوته ها رخ می دهد،
گل های جدید رشد عادی نداشته و دچار حالت های ناهنجار یاد شده در بالا می شوند.
بیماری جارویی یونجه
بیماری جارویی یونجه یا فایتو پلاسمایی
عامل بیماری

عامل بیماری نوعی Phytoplasma می باشـد.

كـه بوسـیله زنجرك Orosius albicinctus منتقل می شود.

و انتقال مكانیكی از طریق آب، خاك و ادوات كشاورزی دراین مورد وجود ندارد.

میزان آلودگی به این بیماری تا 100% هم می رسد.

در استان یزد سرعت انتشار و میزان آسیب و زیان بیماری بسیار شدیدتر از دیگر مناطق آلوده در ایران می باشد.

به طوری كه كشت یونجه در برخی مناطق متوقف شده است.

هیچكدام از رقم های معمول یونجه درایران به این بیماری مقاوم نبوده و باید از روش های زراعی برای كنترل بیماری استفاده كرد.

 

عامل بیماری جارویی یونجه
عامل بیماری فایتوپلاسمایی یا جارویی یونجه
كنترل بیماری
بازدید پیوسته یونجه زار و ریشه كنی بوته های مشكوك به بیماری در نخستین فرصت باعث جلوگیری از انتشار بیشتر آن می شود.
سمپاشی زنجرك ها با حشره كش های نفوذی (سیستمیك) از دیگر اقدامهای پیشگیری كننده می باشد.
جلوگیری از نقل و انتقال یونجه از یونجه زارهای آلوده به یونجه زارهای سالم از دیگر اقدام های بهداشتی مؤثر به شمار می آید.

پوسیدگی فیتوفترایی یونجه (Phytophthora root rot)

این بیماری به تقریب در همه ی مناطقی كه دارای خاك با بافت سنگین هستند و درآن ها یونجه كشت می شود گزارش شده است.
آسیب و زیان رسانی آن در مناطقی كه یونجه به صورت غرقابی آبیاری می شود سنگین تر می باشد.
در خاك های رسی بدون زهكش رخداد این بیماری حتمی است.
و گاهی در سال اول كشت باعث نابودی سبز یونجه زار  می شود.
پوسیدگی فیتوفترایی یونجه
علائم بیماری
علائم  این بیماری در خاك هایی كه از نظر زهكشی مناسب نیست،
پس از بارندگی شدید یا آبیاری غرقابی پدید می آید.
بدین صورت كه برگ های بوته های آلوده زرد تا قرمز شده و اغلب بوته ها كوتاه، پژمرده و در نهایت خشك می شوند.
پوسیدگی ریشه قارچ فیتوفترا (Phytophthora) در خاك های مرطوب و یا با تخلیه ضعیف، شدت بیشتری دارد.
دمای پایین خاك و میزان رس بالا نیز این خطر را افزایش می دهد.
در یونجه زارهایی كه تازه در حال استقرار گیاهچه هستند ممكن است به شدت به استقرار گیاه آسیب برساند.
هنگامی كه شرایط آب و هوایی سرد و مرطوب باشد،
بوته میری می تواند توسط قارچ Phytophthora ایجاد شود.
نشانه ها در گیاهان استقرار یافته عبارت اند از:
زرد شدن برگ های پیرتر كه به دنبال آن پژمردگی و مرگ گیاه را به همراه خواهد داشت.
اغلب درمحل اتصال ریشه های جانبی به ریشه اصلی لكه های زرد  قهوهای پوسیدگی دیده می شود.
پوسیدگی فیتوفترایی یونجه
عامل بیماری

عامل پوسیدگی ریشه یك شبه قارچ خاكزی با نام علمی Phytophthora megasperma f.sp. medicagenis می باشد.

دوام قارچ از طریق ائوسپور یا میسیلیوم در بقایای گیاهی است.

دمای مطلوب خاك برای رشد و گسترش عامل بیماری 27 – 24 درجه سلسیوس می باشد.

كنترل بیماری

استفاده از رقم های مقاوم در مناطقی كه در آنها نشانه ها و میزان آسیب و زیانرسانی این بیماری شناخته شده است توصیه می شود.

تناوب زراعی با غیر حبوبات به كاهش بروز بیماری كمك خواهد كرد.

به كمینه رساندن غرقابی در یونجه زارهای آبیاری شده و بهبود زهكشی نیز اقدام عملی مناسبی علیه این بیماری است.

نشانه های بیماری پوسیدگی ریشه مانند پژمردگی باكتریایی است.

در نوك ریشه ها و ریشه چه ها اغلب زخم های زرد تا قهوهای دیده شده كه بعدها به رنگ سیاه تبدیل می شود.

ریشه ها پوسیده شده و بین بافت های سالم و آلوده خط مشخصی وجود دارد كه ممكن است در اعماق خاك نیز رخ دهد.

مدیریت آب و خاك در این زمینه از بهترین روش های كنترل است.

انجام زهكشی درخاك های سنگین و پرهیز از آبیاری غرقا بی از موارد قابل توصیه است.

تنظیم میزان آب وروش آبیاری به منظور جلوگیری از اشباع شدن خاك و نیز كاهش دور آبیاری كمك موثری می كند.

برای جلوگیری از رخداد بوته میری و مرگ گیاهچه،

ضدعفونی بذرها با استفاده از قارچ كش اختصاصی متالاكسیل توصیه می شود.

پژمردگی فوزاریومی یونجه (Fusarium Wilt)
این بیماری از بسیاری از مناطق یونجه كاری جهان گزارش شده است.
پژمردگی فوزاریومی یونجه
علائم بیماری
اولین علائم بیماری، پژمردگی ساقه های جوان است.
در مراحل اولیه بیماری، برگها ممكن است در طول روز پژمرده و سپس در شب به حالت اولیه برگردند.
برگ ها و ساقه ها تغییر رنگ میدهند و برگ ها به طورمعمول كمی قرمز می شوند.
در اوایل آلودگی ممكن است تنها یك سمت گیاه آلوده شود.
اگر برشی از ریشه اصلی تهیه كنیم حلقه های كامل یا ناقص قهوهای یا تیره در استوانه مركزی آوندها (Stele) دیده می شود.
در مراحل پیشرفته بیماری حلقه بیرونی استوانه مركزی
و یا همه ی استوانه مركزی ممكن است تغییررنگ دهد.
پژمردگی فوزاریومی یونجه
پژمردگی فوزاریومی یونجه
در پژمردگی باكتریایی دسته های آوندی قهوهای مایل به زرد یا روشن دیده می شود.
ولی در پژمردگی فوزاریومی قهوه ای مایل به قرمز یا تیره است.
تغییر رنگ بافت بیشتر دراین پژمردگی مشخص است و به طور معمول نیز كورتكس یا پوست آلوده نمی شود.
باافزایش رژیم آبیاری، تغییری در وضعیت بیماری به وجود نمی آید.
پژمردگی فوزاریومی یونجه
پژمردگی فوزاریومی یونجه Fusarium Wilt
عامل بیماری

عامل بیماریزا قارچ Fusarium oxysporum f.sp. medicaginis است.

دمای مناسب رشد حدود 20 درجه سلسیوس است.

كنترل بیماری
عامل بیماریزا برای چندین سال در خاك باقی می ماند و تنها روش عملی، استفاده ازرقم های مقاوم است.
رقم هایی كه هم به نماتدهای مولد گره ریشه و هم به پژمردگی فوزاریومی مقاوم باشند،
در جایی كه هر دو عامل وجود داشته باشد، نتیجه بهتری می دهند.

پوسیدگی قهوه ای ریشه یونجه (Rhizoctonia root rot)

این بیماری در ایران از مناطق:
كرج، زنجان، ورامین، دماوند، ساوه، سیستان و بلوچستان و مازندران گزارش شده است.
این بیماری بیشتر در دوره های با دمای بالا و رطوبت خاك بالا وجود دارد.
پوسیدگی قهوه ای ریشه یونجه
پوسیدگی قهوه ای ریشه یونجه
علائم بیماری

در بوته های آلوده در محل طوقه و ساقه های نزدیك سطح خاك،

لكه های قرمز (Sunken) فرورفته که گاهی به صورت قرمز تیره تا قهوه ای رنگ نیز در می آید دیده می شود.

پوسیدگی قهوه ای ریشه یونجه
پوسیدگی قهوه ای ریشه یونجه

در موارد آلودگی شدید، در آب و هوای گرم و مرطوب برگ ها و شاخه ها پژمرده و خشك می شوند و سرانجام باعث مرگ گیاه می شوند.

عامل بیماری
عامل بیماری قارچ Rhizoctonia solani است كه انتشار جهانی دارد.
و به طورمعمول رشد بهینه (اپتیمم) آن در 30 – 25 درجه سلسیوس بوده و در 35 درجه سلسیوس رشد آن متوقف می شود.
عامل بیماری به صورت سختینه (اسكلروت) در خاك و یا درمواد گیاهی دوام پیدا می كند.
و می تواند به صورت پوده رست (ساپروفیت) بدون وجود میزبان نیز در خاك دوام داشته باشد.
سختینه نامنظم قهوه ای تا تیره رنگ با قطر كمتر از 5 میلیمتر سال ها می توانند بقای خود در بیرون را حفظ كنند.
كنترل بیماری
هیچ گونه اقدام مؤثری شناخته نشده است
 ولی برخی از رقم های یونجه به نظر می رسد دارای تحمل بیشتری باشند
كه به احتمال ناشی از قوی بودن نظام ریشه ای آن ها است.
در صورتی كه سوختگی برگ ها گسترش یابد برداشت زود رس برای كاهش آسیب و زیان رسانی بیماری توصیه می شود.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا