خاک کود تغذیه

کود دهی ذرت علوفه ای

سله شکنی و خاک دهی پای بوته ها

سله به بخش غیرقابل نفوذی که بعد از آبیاری یا بارندگی به وجود می آید گفته می شود.

سله باعث جلوگیری از تهویه خاک، خفه شدن ریشه و کاهش رشد بوته های ذرت می شود.

مشکلات سله  ایجاد شکاف در سطح مزرعه، تبخیر رطوبت خاک از شکاف ها،

جلوگیری از نفوذ آب به درون خاک به خاطر ایجاد قشر نفوذناپذیر در سطح خاک و جلوگیری از تهویه خاک می باشد.

روش های پیشگیری از سله

شامل اضافه کردن مواد آلی، استفاده از روش آبیاری نشتی به جای آبیاری غرقابی،

کوتاه کردن دور آبیاری و ایجاد پوشش در سطح خاک (مالچ) می باشد.

در زراعت ذرت برای سله شکنی از دستگاه های کولتیواتور، پنجه غازی، چیزل و چنگک های گردان استفاده می شود.

ضمن عمل سله شکنی با دستگاه کولتیواتور عمل خاک دهی پای بوته ها نیز انجام می شود.

آبياري

تأمین آب کافی به ویژه در مراحل استقرار، گل دهی و دانه بندی ذرت، در افزایش عملکرد آن بسیار مؤثر است،

نیاز آبی ذرت نسبت به مرحله رشد و نمو متفاوت بوده و در زمان گرده افشانی و ظهور کاکل ها به حداکث خود می رسد.

ذرت در پنج مرحله رشد به كمبود رطوبت بسیار حساس است كه عبارت اند از:

1- مرحله 4 برگی

2- مرحله 8 تا 9 برگی (در مرحله رسيدن ارتفاع گياه به حد زانو)

3- یک هفته قبل از تلقیح

4- زمان تلقیح به مدت یک هفته

5- مرحله خمیری شدن دانه

آب اضافی يا غرقابی مزرعه ذرت بسته به مرحله رشد و نمو گیاه ممکن است صدمات جدی به محصول وارد نماید.

اين خسارت در ذرت دانه ای به مراتب بيشتر از ذرت علوفه ای است.

مراحل حساس گياه ذرت به غرقابي عبارت اند از:

1- مرحله 2 تا 4 برگی (مرحله 1 ).

2- مرحله گرده افشانی (مرحله 4 ).

به طور کلی دور آبیاری و تعداد دفعات آن بستگی به شدت درجه حرارت هوا، نوع خاک، رطوبت خاک،

نوع رقم و میزان بارندگی متغیر بوده و فاصله آبیاری 7 تا 12 روز و تعداد دفعات 10 تا 16 نوبت است.

کمبود آب در خاک سبب کاهش رشد ذرت می شود.

برگ های بوته ذرت دارای سلول های حبابی می باشند که در شرایط کمبود آب این سلول ها آب خود را از دست می دهند

برگ ها دور رگبرگ اصلی می افتند تا از این طریق با کمبود آب در خاک مقابله نماید.

کمبود رطوبت به ذرت آسیب جدی وارد می کند و سبب کاهش عملکرد در هکتار می گردد.

تغذیه و نیاز کودی ذرت:

میزان کود شیمیایی موردنیاز ذرت با توجه به شرایط اقلیمی، آب قابل دسترس،

بافت خاک، مواد غذایی موجود در خاک، مرحله رشدي گياه و نوع ذرت مورد کشت متغیر می باشد.

ذرت از جمله گياهاني است كه نياز بالايي به نیتروژن و پتاسیم دارد.

مقدار مصرف كود در ذرت علوفه ای:

بهترین روش برای تعیین نوع و میزان کودهای مناسب مزارع ذرت سیلویی، آزمون خاک است.

آزمون خاکی باید پیش از کاشت انجام و با در نظر گرفتن عملکرد نهایی، کود موردنیاز تعیین و تأمین گردد.

مثال ذرت علوفه ای (سیلویی) با عملکرد ماده خشک 25 تن در هکتار، تقریباً 300 تا 320 کیلوگرم در هکتار نیتروژن،

250 تا 270 کیلوگرم در هکتار پتاسیم و 70 تا 80 کیلوگرم در هکتار فسفر را از خاک برداشت می نماید.

به عنوان یک قاعده کلی معمولاً 80 درصد این مقدار از محل کودها تأمین می شود.

حداکثر جذب عناصر توسط بوته ذرت از زمانی است که بوته به ارتفاع 45 سانتی متری رسیده باشد.

مقدار نیتروژن موردنیاز گیاه ذرت بر اساس میزان مواد آلی خاک و میزان عناصر فسفر و پتاس موردنیاز ذرت

جهت تأمین عناصر غذایی موردنیاز ذرت علوفه ای، بهترین روش افزودن در چهار مرحله و کنترل آن عناصر غذایی از طریق تجزیه بافت گیاهی است.

 زمان مصرف كودهاي شيميايي در ذرت علوفه ای

1- تمام کود پتاس و فسفر قبل از کاشت به زمین داده می شود.

2- قبل از کاشت: یک سوم کود نیتروژن به صورت پخش قبل از آخرین دیسک.

3- یک سوم کود سرک نیتروژن در سن زانو (بوته در ارتفاع 45 سانتی متری باشد).

4- یک سوم باقیمانده کود نیتروژن سرک در مرحله ظهور گل تاجی ( V12 ) به عنوان افزایش نهایی نیتروژن،

کاربرد از روش نظام کود آبیاری انجام می شود.

اگر توزیع کود در این مرحله به شکل کود آبیاری امکان نداشته باشد نیاز کودی این مرحله در طی مراحل 1 تا 3 توزیع می گردد.

نیتروژن ( N):

 

کود نیتروژن در سه نوبت یک سوم در زمان کاشت، یک سوم در زمان 45 سانتی متر ارتفاع بوته

یک سوم قبل از ظهور گل آذین نر به صورت مصرف در آب آبیاري به کار می رود.

تأخیر در توزیع کود نیتروژني تا مرحله 10 تا 12 برگی موجب کاهش عملکرد ماده خشک گیاه می گردد.

علائم کمبود نیتروژن
علائم کمبود نیتروژن
توجه

البته مصرف بیش از اندازه کودهاي نیتروژني نيز سبب حساس شدن گیاه ذرت به آفات و بیماری ها، خشکی، سرما، ایجاد پدیده

وِرس (خوابیدگی) در گیاه می گردد.

از نشانه های کمبود نیتروژن می توان به زردي و کم رنگ شدن اندام های سبز در گیاهان جوان اشاره نمود.

زرد شدن رنگ برگ به صورت V شکل است که این حالت در ادامه کمبود، منجر به سوختگی نوك برگ ها می شود.

عوارض ناشی از کمبود نیتروژن با عواملی مانند حالت غرقابی خاك، شنی بودن خاك،

پایین بودن مواد آلی خاك و آبشویی مواد غذایی خاك توسط باران، افزایش می یابد.

حدود 37 درصد کل نیتروژن جذب شده بعد از مرحله ظهور تاسل (گل نر) جذب می شود.

ذرت در مرحله رشد کند توانایی بالایی در جذب نیتروژن ندارد

با افزایش درجه حرارت و طویل شدن ساقه نیاز به جذب نیتروژن افزایش می یابد (یک ماه پس از سبز شدن) و توانمندی آن نیز در جذب نیتروژن بالا می رود.

بنابراین دادن کودهای نیتروژنی به همراه آبیاری در این مرحله ضروری است.

در ذرت علوفه ای افزودن کودهای آلی مانند اسید هیومیک در این مرحله از رشد،

سبب تحریک رشد رویشی و افزایش عملکرد زیست توده در هکتار می گردد.

فسفر (P):

مرحله بحرانی تغذیه ذرت با فسفر از زمان ظهور هفتمین برگ تا ظهور گل تاجی می باشد.

میزان فسفر موردنیاز ذرت، بستگی به مقدار فسفر قابل جذب در خاک توسط گیاه دارد.

کمبود فسفر در ذرت معمولاً منجر به کاهش رشد و کوتولگی گیاه می گردد و اگر کمبود فسفر شدید باشد،

باعث به وجود آمدن عوارضی مانند ارغوانی شدن سریع برگ ها در طی فصل رشد و همچنین قهوه ای شدن قسمت نوك برگ ها می شود.

در ضمن بلال های آنها نیز بدشکل و بی قواره و ردیف های دانه در قسمت نوك بلال نامنظم می شود.

عوارض ناشی از کمبود فسفر بیشتر به وسیله سرما، كمبود رطوبت،

نامناسب بودن شرايط براي تبديل فسفر به صورت قابل جذب و متراکم شدن خاك، شدت می یابد و باعث صدمه به ریشه ها می شود.

علائم کمبود فسفر
علائم کمبود فسفر

پتاسیم (K):

مقدار پتاسي که گیاه جذب می کند كمي پا يين تر از نیتروژن است.

ولی پتاس در ساختمان ترکیبات مواد آلی شرکت نمی کند.

وجود یون های پتاس به اندازه کافی در گیاه موجب می گردد

که محیط هاي فیزیکی و شیمیایی مورد نیاز مراحل متابولیکی مخصوصاً سنتز پروتئین ها، گلوسیدها و لیپیدها فراهم گردد.

تأمین پتاسيم به ميزان كافي حساسیت ذرت را نسبت به خوابیدگی بی اثر می کند و باعث جذب مقادیر کافی نیتروژن می گردد.

پتاس باعث افزایش مقاومت ذرت به خوابیدگی، کم آبی و بیماری ها می گردد.

از علائم اولیه کمبود پتاس می توان به زردي و حالت پژمردگی حاشیه برگ ها اشاره نمود.

این علائم معمولا از برگ های پایین بوته شروع شده، سپس به سمت برگ های بالاتر ادامه پیدا می کند

در اثر کمبود پتاس، گیاه اغلب دیررس شده و دوره رشد آن طولانی تر می گردد.

در ضمن اغلب بلال ها کوچک مانده، دانه هاي آنها ریز و در نوك گیاه تعداد محدودي دانه تشکیل می گردد.

کمبود پتاس در خاک های ماسه اي شنی و خاک هاي مرطوب متراکم تشدید می شود.

علائم کمبود پتاسیم
علائم کمبود پتاسیم

روی (Zn):

ذرت از جمله گياهان زراعي حساس به کمبود روي است.

حد بحرانی آن بسته به شرایط مختلف بین 8/ 0 تا 2 میلی گرم بر کیلوگرم وزن خاك متغیر می باشد.

در خاک هایی كه مقدار روي كمتر از حد بحراني باشد مصرف 40 تا 80 کیلوگرم در هکتار سولفات روي،

هم زمان با كاشت و دو سال یک بار به صورت نواري در خاك توصیه می گردد.

به خاطر اینکه روي درگاه تحرك کمی دارد، علائم کمبود ابتدا در برگ ها و اندام های جوان ظاهر می گردد.

این علائم در اندام های مختلف ذرت متفاوت است.

در برگ ها این علائم از انتها و نوک برگ شروع و به شکل نوارهاي روشن بین رگبرگی به طرف لبه های برگ گسترش می یابد،

اما حاشیه برگ ها، فواصل بین رگبرگی و نوك برگ ها سبز باقی می ماند.

به علت کم شدن فاصله میان گره ها، گیاه کوتاه مي ماند.

کمبود روي می تواند موجب کچلی بلال و پر نشدن انتهاي آن گردد.

علائم کمبود روی
علائم کمبود روی

آهن ( Fe):

آهن در خاك به طور میانگین 5 تا 8 میلی گرم در کیلوگرم به صورت بحرانی است.

براي برطرف کردن کمبود آهن از طریق محلول پاشی سولفات آهن با غلظت 10 در هزار در مرحله 6 تا 7 برگی تا سه نوبت به فاصله 10 تا 15 روز یک بار استفاده کرد.

کاربرد سکوسترین آهن به صورت خاکی و یا با آب آبیاري در جهت رفع کمبود آهن مفید است.

در ذرت علائم کمبود آهن به صورت راه راه شدن برگ آشکار شده که رگبرگ ها سبز و فواصل بین آنها زردرنگ است.

کمبود آهن در خاک های آهکی مناطق خشک شایع تر است.

رفع کمبود آهن، از کودهاي آهن مناسب، از مرحله 6 تا 8 برگی ذرت به بعد تا 3 نوبت به فاصله 10 تا 15 روز یک بار

استفاده کرد.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا