باغداری

سیب درختی

سیب درختی

از مهمترین میوه های مناطق سردسیری و معتدله می باشد.

میوه تازه و فرآورده های آن بزرگترین تجارت جهانی را در بین میوه های باغی دارا می باشد.

 با انجام اصلاحات توسط  انسان از دو هزار سال پیش تاكنون در پنج قاره دنيا منتشر شده  است.

سیب های معمولی بيشتر از گونه های Malus – Pamila و Malus – Silvestris  مي باشند.

محل پیدایش طبيعي  آنها را اروپاي جنوبي، اروپاي شرقي، جنوب غربی آسیا، قفقاز و آسيای صغير می دانند.

سیب در ایران در جنگل های شمال آستارا تا گرگان و ارتفاعات ساحلي درياي خزر و دامنه هاي جنوبي البرز وجود داشته است.

زير گونه هاي اين سيب ها به نام  Paradesic معروف به Medic بومي فلات ايران بوده و تا قفقاز، جنوب روسيه و آسيای صغير گسترده شده است.

سیب درختی در جهان

کل تولید جهانی سیب درختی حدود 49.7 میلیون تن بوده.

  58.2 درصد آن در 10 کشور تولیدکننده اصلی محصولات باغی و بقیه در سایر کشورهای جهان تولید گردیده است.

بالاترین میزان تولید سیب درختی متعلق به چین ( 14 میلیون تن)، آمریکا ( 5 میلیون تن) و فرانسه ( 2.56میلیون تن) می باشد.

ایران ششمین کشور تولیدکننده سیب در جهان محسوب می باشد.

 

سیب درختی در ایران

میزان تولید این محصول در کشور ایران به طور متوسط حدود 2 میلیون تن بوده است.

این محصول  4 درصد کل تولید سیب در جهان را تشکیل می دهد.

ایران با سطح تولیدی در حدود 180.000 هکتار، تولیدی بیش از 2 میلیون تن در سال از تولید سیب درختی جهان را به خود اختصاص داده است.

که این امر نقش مهمی را در ایجاد اشتغال و اقتصاد کشاورزی مناطق وسیعی از کشور ایران ایفا می نماید.

 

عملکرد

متوسط عملکرد باغات سیب کشور بیش از13.000کیلوگرم در هکتار است.

استان هایی مانند تهران، اردبیل، آذربایجان غربی، اصفهان، کهکیلویه و بویراحمد از متوسط عملکرد خوبی برخوردار هستند.

 

تغذیه

تغذیه صحیح و به موقع درختان تناسب فیزیکی و یک فی مطلوب میوه را تضمین می کند.

همچنین باعث افزایش ذخیره کربوهیدرات در جوانه های برگ و گل و رشد مناسب و به موقع آنها خواهد شد.

ضمنا افزایش مقاومت گیاه را در برابر سرما و سایر تنش های محیطی در پی خواهد داشت.

کود دهی زمستانه می تواند برخی از عناصر غذایی را برای ابتدای رشد در اختیار گیاه قرار دهد.

با توجه به شرایط خاک، روش چال کود باعث در دسترس قرار دادن کودها در نزدیکی ریشه و تهویه مناسب می باشد.

داشت

از جمله عملیات داشت، هرس شاخه های اضافی درختان سیب است.

 باعث افزایش قدرت ریشه ها، همچنین باعث افزایش تعداد میوه ها و جلوگیری از ریزش آنها می گردد.

لذا هرس سالیانه (و یا به طور منظم) برای درختان ضروری می باشد.

درختان سیب را میتوان بر حسب چگونگی شکل تاج به فرم های مختلف گرد و پهن پرورش داد.

منظور از درختان به فرم گرد تربیت آزاد شاخه های اصلی در جهات مختلف می باشد.

در بین فرم کروی فرم های دیگری با نام فرم های جامی، قیفی، مختلط و … قرار دارند.

سال اول: پس از کاشت باتوجه به فصل، آنها را از ارتفاع ۶۰ سانتیمتری سر برداری می نماییم.

سال دوم: جوانه های موجود در طول ۶۰ سانتی متری نهال رشد کرده و تولید شاخه می نماید.

 

برداشت

درختان سیب هر سال مستعد بار دهی هستند.

برای برداشت  لازم است به تغذیه یا کم کردن بار درخت اقدام شود تا باعث کاهش گل دهی برای سال بعد نگردد.

کم کردن از بار درخت  به برداشت محصول قابل توجه در  سال بعد کمک می کند.

به طور کلی رسیدن میوه روی درخت و شرایط نگهداری میو ه ها بعد از برداشت متفاوت می باشد.

سیب میوه گوشتی همچنین دارای بافت های نسبتاً محکم می باشد. برداشت آن برحسب نوع مصرف تا حدی متفاوت است.

ارقام زودرس سیب (تابستانه) بیشتر مصرف تازه خوری دارند، قابلیت انبار داری کمتر و این ارقام چند روز بعد از چیدن مصرف می شود.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا