آفات

برق زدگی عدس

برق زدگی عدس، بیماري هاي پوسیدگی ریشه و پژمردگی بطور توام عامل اصلی محدود کننده تولید عدس در بیشتر مناطق بشمار می آیند.

بیماري برق زدگی در بخش هایی از هند و امریکا اهمیت دارد ولی با وجود اینکه در بقیه مناطق کشت نیز دیده می شود ، اهمیت اقتصادي بالایی ندارد.

برق زدگی

یکی از مهم ترین بیماري هاي عدس است و در مناطقی مانند امریکاي جنوبی ، امریکا ، اروپا ، خاور میانه ، هندوستان ، پاکستان و شوروي سابق شایع است.

این بیماري در شرایط محیطی مشابه با عامل بیماري برق زدگی نخود شیوع می یابد.

در ایران اولین بار از اسلام آباد غرب در سال 67 گزارش شد.

کاهش کیفیت بذر در این بیماري مهم تر از نقش آن در کاهش عملکرد محصول است.

علایم بیماري:

لکه هاي قهوه اي کوچک روي برگ ، غلاف ، ساقه و شاخه ها که در نهایت به رنگ قهوه اي تیره و دوایرمتحدالمرکز حاوي پیکنید هاي سیاه منتهی می شود.

زخم هاي سفید رنگ ، گرد و کوچک با حاشیه قهوه اي باریک نامشخص در برگ ها و میوه ها نیز از علایم بیماري است.

در شرایط حاد تمام قسمت هاي هوایی گیاه ازبین می رود.

عامل بیماري :

Ascochyta fabae f.sp. lentis عامل بیماري می باشد. این قارچ یک آسکومیست است که در مرحله غیر جنسی تولید پیکنیدیوم و در فرم جنسی تولید آسکوکارپ از نوع پریتسیوم کاذب می نماید که البته فرم جنسی درشرایط ایران چندان مهم نیست.

پیکنیدیوم وپیکنیدیوسپورهاي دو سلولی شفاف آن در اپیدمیولوژي بیماري خیلی مهم هستند.

چرخه بیماري :

این بیماري معمولا در طبیعت بذرزاد بوده ولی تا یک سال و نیم می تواند روي سطح خاك بقا یابد.

انتقال عامل بیماري از بذر آلوده به قسمت هاي هوایی گیاه به شدت آلودگی بذر بستگی دارد.

شدت آلودگی در خاك هاي خشک و گرم زیاد و در خاك هاي مرطوب و خنک کم است.

کنترل و مدیریت بیماري :

• استفاده از بذر سالم و عاري از بیماري

• کشت ارقام مقاوم

• حذف بقایاي گیاهی

• تناوب زراعی

• ضدعفونی بذر با بنومیل ، کاربندازیم ، ایپودیون ، تیابندازول و متالاکسیل

• محلول پاشی با کاپتافول ، کلروتالونیل و بنومیل

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا